Rok 2010 ogłoszony został Rokiem Chopina w związku z przypadającą w tym roku 200. rocznicą urodzin artysty.
Fryderyk Chopin urodził się w Żelazowej Woli. Jego ojciec, powołany na stanowisko profesora liceum, przeniósł się w roku 1810 wraz z rodziną do Warszawy. Tu upłynęła wczesna młodość Fryderyka.
Naukę gry na fortepianie rozpoczął już w 7 roku życia. Wcześnie też, bo mając 11 lat, zaczął komponować. Po ukończeniu liceum w roku 1826 wstąpił do konserwatorium. Jego nauczyciel kompozycji, Józef Elsner, po dwóch latach nauki napisał o nim: Szczególna zdatność, geniusz muzyczny. Chopin w tym czasie często występował jako pianista, a każde wakacje spędzał w podróżach. Po ukończeniu konserwatorium w roku 1830 wyjechał przez Wiedeń do Paryża i już nigdy do kraju nie wrócił. W Paryżu zetknął się z liczną emigracją polską. Kontaktował się też z najwybitniejszymi przedstawicielami świata muzycznego: Lisztem, Schumannem, Mendelssohnem. Cieszył się potrójną sławą: jako pianista, kompozytor i pedagog.
Po kilkuletnim pobycie na obczyźnie Chopin zaczął zapadać na zdrowiu. Wyjazd do Anglii i Szkocji powiększył jego sławę w Europie, ale przyczynił się do dalszego rozwoju choroby. Po powrocie do Paryża w roku 1849 Chopin zmarł. Pochowano go na cmentarzu Pere Lachaise, zaś serce wmurowano w kościele Św. Krzyża w Warszawie.
Znakomitą większość wszystkich kompozycji napisanych przez Chopina stanowią utwory przeznaczone na fortepian solo. Oprócz tego są też dzieła na fortepian i orkiestrę, fortepian i wiolonczelę, trio na fortepian, skrzypce i wiolonczelę oraz pieśni na głos z fortepianem.
Chopin sięgał do bardzo wielu różnych, istniejących już gatunków kompozytorskich, wykorzystując je w swej twórczości (jak np. nokturny, etiudy, sonaty).
Ponadto sam tworzył nowe gatunki. Bardzo znaczące miejsce wśród wszystkich jego utworów zajmują, tworzone przez całe życie, polonezy i mazurki.
Dzieła Chopina imponują wyjątkową melodyjnością, wirtuozowską techniką pianistyczną i niepowtarzalnym, indywidualnym stylem. W swej twórczości zespolił elementy polskiej muzyki ludowej z muzyką europejską.
Był zaliczany do najwybitniejszych i najbardziej oryginalnych pianistów swego czasu. Robert Schumann napisał o nim: Panowie, czapki z głowy, oto geniusz.
Popularność muzyki Chopina rosła w świecie z biegiem lat w sposób niezwykły. Niemal każdy liczący się dziś pianista ma w repertuarze utwory Chopina. Od końca XIX w. funkcjonuje szczególny rodzaj koncertu: recital chopinowski; w XX w. wytworzyła się również pianistyczna specjalizacja repertuarowa (chopinista) oraz ustaliła tradycja międzynarodowych Konkursów Chopinowskich w Warszawie (od 1927), a także festiwali chopinowskich. Zrealizowano ponad 70 zbiorowych wydań dzieł Chopina; dokonano olbrzymiej liczby nagrań płytowych. Postać Chopina stanowi temat licznych utworów literackich, dzieł sztuki plastycznej i filmów. Badania nad życiem i twórczością Chopina rozwinęły się w odrębną dyscyplinę (chopinologia). Międzynarodowa Federacja Towarzystw Chopinowskich skupia ok. 40 towarzystw, wśród nich Towarzystwo im. F. Chopina w Warszawie (zał. 1934) i Polską Akademię Chopinowską (od 1996).
Inf. WiMBP w Rzeszowie
WIG20
Skomentuj
