Słowa wytrychy, które otwierały bale naszych babek, dziadków i matek. W ten weekend swoją studniówkę mieli tegoroczni maturzyści II LO.

Hotel Riviera. Sala balowa. To tu, w iście królewskim stylu odbył się studniówkowy bal maturzystów z II LO. Dziewczyny zarumienione od emocji, delikatnie oparte na ramionach partnerów schodziły po carskich schodach, wyłożonych czerwonym suknem, każda z różą w ręku. Dyrektor właśnie skończył tradycyjną mowę i teraz wzruszony, i chyba po ojcowsku dumny, krążył od pary do pary, ustawiał się w polonezowym szyku, i rozpoczynał dworski taniec.

Poloneza czas zacząć! Te słowa słyszały nasze matki i babki, i chyba każdy z nas wysłuchał uroczej opowieści o tym pierwszym, prawdziwym balu, na którym było, ach, tak pięknie i dostojnie, a on, wiesz, był taki elegancki, i świat wirował przed oczami, tańczyłam tak, że nóg nie czułam następnego dnia, ale, wiesz, warto było. Te historie, zawsze do siebie podobne, nauczyły nas traktować bal studniówkowy, jako coś niezwykle ważnego, magicznego, czemu towarzyszą ogromne emocje i stos przygotowań. Wydajemy krocie, żeby wypaść na balu doskonale.

Więc: Poloneza czas zacząć! I panie popłynęły w zwiewnych szyfonach, atłasach. Pobrzękiwały bransoletki na rękach i kolczyki w uszach, błyszczały korale na łabędzich szyjach, i oczy w młodych twarzach, skupionych na krokach poloneza. Panowie w nienagannych garniturach i o nienagannych manierach, oddawali ukłony paniom, delikatnie obejmowali ich talie, podtrzymywali, kiedy wypadało.

I było w tym wszystkim coś dworskiego. Może to złote lustra, ściany w czerwieniach ze złotym deseniem, żyrandole, cała oprawa w kolorze starego złota i wytrawnego czerwonego wina, może to ci młodzi ludzie, pochłonięci w całości swoim debiutem sprawiły, że czas się stanął w miejscu i przemieszały epoki…

Zatrzymajmy kadr i zostawmy ich właśnie takich: u progu dorosłości, z marzeniami, z poczuciem, że wszystko mogą, świeżych i pięknych. Niech tańczą na balu wydanym na ich cześć.

ZOBACZ ZDJĘCIA TUTAJ

BM