Spacerując po polskich lasach, można natknąć się na niezwykłą roślinę – widłaka jałowcowatego, żywego świadka historii Ziemi sprzed milionów lat. Choć wygląda jak miniaturowe drzewko iglaste, ewolucyjnie jest bliżej spokrewniony z paprociami.

Widłak jałowcowaty rośnie bardzo powoli – zanim wypuści kłosy zarodnionośne, często mija 6–7 lat, a pełen cykl od zarodnika do dojrzałej rośliny trwa dekady. W Polsce roślina objęta jest od 2014 roku ochroną częściową, co pozwala m.in. na jej zrównoważone wykorzystanie w celach farmaceutycznych, ale nadal zabrania się jej niszczenia czy wyrywania podczas spacerów.

Ciekawostką są niezwykle palne zarodniki widłaka, zawierające około 50% tłuszczów. W przeszłości używano ich do obtaczania pigułek w aptekarstwie oraz jako proszek błyskowy w fotografii i teatrze.

Widłak jałowcowaty najczęściej można spotkać w wilgotnych, cienistych borach iglastych, gdzie tworzy charakterystyczne zielone dywany, zimą pięknie kontrastujące ze śniegiem. Nadleśnictwo Tuszyma apeluje: jeśli spotkasz tę roślinę, zrób zdjęcie i podziwiaj jej historię, ale zostaw ją w spokoju – to część naturalnego dziedzictwa przyrody.